Waarom zijn er zoveel geluids­technologieën, muziekdiensten en apps die ons zouden moeten helpen om voor onszelf, onze families en geliefden te zorgen? Deze lezing onderzoekt de proliferatie van zogenaamde “sonische substituten” die ogenschijnlijk in staat zijn om de zorgverlening te automatiseren en te verbeteren. Door deze “belovende” technologieën te verbinden met de gender­gebonden en koloniale geschiedenissen van geluidsopnames, en met veelvoorkomende ideologische investeringen in auditiviteit, stelt Thompson dat sonische substituten emblematisch zijn voor een aanhoudende crisis van reproductie. Als sonische substituten, net als andere geluids­technologieën, sociale relaties zijn “tot in het diepst van de vezels”, hoe kunnen deze dan worden blootgelegd, heringericht en opnieuw verbeeld?

Marie Thompson is Senior Lecturer in Popular Music aan The Open University. Zij is auteur van Beyond Unwanted Sound: Noise, Affect and Aesthetic Moralism (Bloomsbury, 2017), Sonic Surrogates: Music, Automation and the Crisis of Reproduction (UC Press, aankomend) en, samen met Annie Goh, Sonic Cyberfeminisms (Goldsmiths Press, aankomend).

In Mi Di Deh (I’m here) reflecteert Stuart op hoe hedendaagse queer en vrouwelijke selectors (dj’s) en muziekproducers in Toronto, Canada – de op twee na grootste diaspora van Jamaica – actief Jamaica’s geluidserfgoed remixen door gebruik te maken van de tradities, terwijl ze de normen van binnenuit uitdagen. Mi Di Deh is deels memoires, deels kritische analyse. Stuart reconstrueert haar eigen muzikale ervaringen, oscillerend tussen studio’s en sound system-yards in Jamaica – het geboorteland van haar vader en de bakermat van sound systems – en Canada, waar zij zelf geboren is. Ze verweeft documentairebeelden van haar allereerste reis naar Jamaica, kaders uit queer en zwarte feministische theorie, en fragmenten uit de persoonlijke verhalen van vijf invloedrijke Toronto-selectors en sound system-eigenaren: Heather “Live Wire” Bubb-Clarke, Tasha Rozez, Ace Dillinger, Nino Brown en Bambii. Samen geven deze ideeën en ervaringen vorm aan het verhaal van de lokale bass-muziekcultuur in Toronto en laten zien hoe vrouwelijke en queer Jamaicaanse muziekmakers de grenzen van het sound system verleggen – met behulp van technologie en zorg om traditioneel door mannen gedomineerde sonisch erfgoed opnieuw te tekenen.

Alanna Stuart (pka PYNE) is een Caribisch-Canadese muzikant en onderzoeker. In zowel haar muziek als academisch werk bevindt zij zich midden in wat zij een ‘Femmehall’-praxis noemt: het verkennen van de bevrijdende mogelijkheden van een vrouwelijke benadering van dancehall- en reggaemuziekproductie. Als producer en vocalist PYNE heeft Stuart samengewerkt met Beverly Glenn Copeland, Bambii, U.S. Girls, Equiknoxx Music, Jeremy Dutcher en Junior Boys. Buiten de studio is Alanna Stuart SSHRC-doctoraatsbeurshouder en PhD-student Genderstudies aan Queen’s University. Haar onderzoek is gepubliceerd in onder andere Socio-Economic Review, Work, Employment & Society en het online tekhnē-magazine.

Joost Rekveld’s experimentele bewegende beelden maken omvat een voortdurende dialoog met machines en materialen. Recent houdt hij zich bezig met het opnieuw uitvoeren van historische analoge computer- en elektronische simulatietechnieken, het onderhouden van oude machines en het ontwikkelen van nieuwe apparaten op basis van principes die al lang niet meer worden gebruikt. Dit heeft geleid tot een perspectief op de relatie tussen mens en machine dat niet gebaseerd is op controle. Vanuit deze invalshoek richt hij zich momenteel op de kristallijne materialen die ten grondslag liggen aan onze elektronische technologie. Hij onderzoekt de dynamiek tussen de uitzonderlijke homogeniteit die nodig is om betrouwbare halfgeleiders te maken, en het feit dat hun werking gebaseerd is op verstoringen en verplaatsingen van het kristalrooster.

Joost Rekveld is een kunstenaar en onderzoeker die zich afvraagt wat mensen kunnen leren van een dialoog met de machines die ze hebben gebouwd. In een vorm van media-archeologie onderzoekt hij manieren van materiële betrokkenheid bij apparaten en concepten uit verwaarloosde hoeken van de geschiedenis van wetenschap en technologie. De resultaten van deze onderzoeken nemen vaak de vorm aan van abstracte animatiefilms die functioneren als buitenaardse fenomenologieën.

Femke Sneltings bijdrage schakelt tussen verschillende niveaus van computationele infrastructuur en probeert zo de repercussies van de digitale praktijk van vandaag aan te voelen, waarbij mogelijkheden worden onderzocht om op een andere manier met hardware, software en netwerken om te gaan. Van DIY-algoritmen tot glasvezelspoelen in de straten van Brussel, van de dagelijkse activiteiten van open source-gemeenschappen tot diepzeemijnbouw, en van lokale batterijexperimenten tot medeplichtigheid aan genocide: van welke digitale constellaties maken we deel uit en hoe gaan we om met de implicaties daarvan, hier en elders?

Femke Snelting ontwikkelt methoden, situaties en ongehoorzaam actieonderzoek naar computationele infrastructuur en de implicaties daarvan. Samen met Miriyam Aouragh, Seda Gürses, Helen Pritchard en Jara Rocha runt ze The Institute for Technology in the Public Interest (TITiPI). TITiPI is een activistische onderzoeksformatie die zich bezighoudt met het verwoorden, betwisten en herzien van de invloed van computationele infrastructuur op het collectieve leven. Femke ondersteunt artistiek onderzoek bij MERIAN en levert een bijdrage aan Nubo, dat lokaal gehoste, open source digitale diensten aanbiedt.