Voor dinsdagavond wordt een acousmonium met 24 luidsprekers geïnstalleerd, dat ruimte creëert voor een acousmatische luisterervaring – een cinema voor de oren. Een acousmonium is een luidsprekerorkest: in dit gev al 24 luidsprekers die rondom het publiek zijn opgesteld, elk met een eigen ruimtelijk en timbraal karakter, en die het geluid op verschillende manieren vormgeven. Droomachtige toestanden ontstaan via de evocatieve klankwerelden van Michèle Bokanowski, geruimtelijk geprojecteerd door Laryssa Kim, die ons ook zal meenemen langs ancestrale herinneringen met een van haar eigen composities: een werk voor 16 kanalen, dat een complexe, immersieve ruimtelijke structuur biedt. Tom Mudd boetseert sonische architecturen, opgebouwd uit virtueel gecreëerde instrumentale handelingen. Diane Barbé ontvouwt een rijk samenspel van geluidsbronnen – veldopnames, synthetische mimiek en live uitgevoerde akoestische sculpturen – die zij in de ruimte vermenigvuldigt en breekt. Miki Yui presenteert een werk dat speciaal voor het acousmonium is gecomponeerd en de luisteraar uitnodigt tot een intieme, lichamelijke ervaring van geluid.

Tijdens Oscillation ::: from the Mothership gaan de artiesten van het festival met elkaar in gesprek. Elk gesprek biedt inzicht in de ideeën, posities en werkwijzen van de artiesten, waarbij wordt onderzocht waar waar ze overeenkomen en waar ze van elkaar verschillen.

Michèle Bokanowski is een Franse componist. Ze volgde een traditionele muziekopleiding, om daarna compositie te studeren in Parijs bij Michel Puig. In 1970 begon ze te werken met elektronische muziek bij de Service de la recherche de l’ORTF, onder leiding van Pierre Schaeffer. Ze studeerde ook computermuziek aan de Faculté de Vincennes en vervolgde haar opleiding in elektronische muziek bij Eliane Radigue. Na haar studie vestigde Bokanowski zich als componiste en trouwde ze met filmmaker Patrick Bokanowski, met wie ze vaak heeft samengewerkt aan filmprojecten.

© Patrick Bokanowski

Mfinda is een spiritueel concept van het woud binnen de Bakongo-religie, de ontmoetingsplaats tussen de fysieke wereld en het rijk van de voorouders. Het project onderzoekt de vaak gefragmenteerde of gewiste herinneringen van mensen met Afrikaanse afkomst in Europa aan de hand van Congolese geluidsarchieven uit het Koninklijk Museum voor Midden-Afrika.Deze opnames duiken in flitsen op binnen een breder sonisch tableau en weerspiegelen Kims eigen verhouding tot haar Afrikaanse afkomst. Met dit werk bevestigt zij haar aanwezigheid binnen de hedendaagse akoesmatische muziek en creëert zij ruimte waarin verspreide herinneringen zich opnieuw kunnen samenvoegen. Ontworpen in 16.2 kanalen, slaat het stuk een brug tussen elektro-akoestisch schrijven, archieven en ritme. Uiteindelijk viert het overdracht, afkomst, heling en wedergeboorte.

Laryssa Kim is een Italo-Congolese componist, zangeres, producer en DJ wiens dromerige klanklandschappen concertzalen, acousmatische cycli, podia en schermen met elkaar verbinden. Geboren in Rome en gevormd binnen de dans-theaterscene van Amsterdam, vestigde zij zich in 2013 in Brussel, waar ze een master Acousmatische Compositie behaalde in Bergen (Mons). Haar werk werd gepresenteerd op toonaangevende festivals, waaronder Espace du Son (2025), en in 2020 ontving zij de Métamorphoses-prijs.

Gebaseerd op natuurkundige simulaties van akoestische instrumenten schuurt Mudds algoritmische computermuziek tegen de praktijkculturen die deze akoestische instrumenten omringen. Dit werd onderzocht met koperblazers op Brass Cultures (2019) en met snaarinstrumenten op Guitar Cultures (2023). Het werk “behandelt synthese als een vervormde spiegel waarin onze werkelijke wijze van zijn wordt weerspiegeld, een wijze die zelf de verhulde geschiedenissen en oorsprongen draagt van de klankproducerende apparaten.” – Sunik Kim, liner notes bij de release van Guitar Cultures.

© Šimon Lupták

Tom Mudd maakt muziek met computers en onderzoekt daarbij de relaties tussen software en muziek, software als materiaal, en de geschiedenis en het culturele leven van syntheseprocessen. Recent werk draait rond fysieke modellen: digitale syntheseprocessen die gebaseerd zijn op fysische simulaties van akoestische objecten en instrumenten. Eerder werk verkende digitale synthese als chaotische systemen die door de uitvoerder kunnen worden geprikkeld en uitgedaagd.

Hoe weten we dat een hond een hond is, een nachtegaal een nachtegaal en een fluit een fluit? Diane Barbé speelt met sonische transformaties en vage identiteiten in haar live performance voor een meerkanaalsysteem. Ze presenteert verschillende poëtische stukken, uitgevoerd door een ensemble van handgemaakte blaasinstrumenten en synthetisch-akoestische sculpturen die ze tijdens haar residentie bij Q-O2 in het voorjaar heeft gebouwd.

© Didier Allard

Diane Barbé werkt op het snijvlak van experimentele muziek en antropologie. Momenteel bouwt ze blaas- en percussie-instrumenten van organische materialen en ontwikkelt ze miniatuurgeluidssculpturen voor meerdere kanalen. Ze maakt veldopnames, filmmuziek en composities voor dans en theater. Diane studeerde aan de UdK Sound Studies Berlin en woont momenteel in Berlijn en Zuid-Frankrijk.

Het stuk Transient – Aquosity, speciaal gecreëerd voor acousmonium-setting, nodigt het publiek uit om een voorbijgaande toestand van het lichaam en de omgeving te ontdekken. In dit acousmoniumconcert wordt luisteren een lichamelijke ervaring, die bij iedereen op een andere manier het innerlijke geluidslandschap doet ontwaken.

© Olive

Miki Yui is een Japanse kunstenaar en componist die in Düsseldorf woont. Ze verkent de grijze zone tussen akoestische waarneming en verbeelding. Sinds haar eerste album small sounds in 1999 staat Yui bekend om haar unieke minimalistische en organische benadering van muziek, waarbij ze met synthesizers, samplers en veldopnames een intens sensuele, bijna tastbare luisterervaring creëert.